Het populaire zomerdrama In Therapie is, zoals ik al schreef, heel actief in de social media. Als test bevriendde ik me op LinkedIn met therapeut Paul Westervoort, de hoofdpersoon uit de tv-serie. Gisteren bevestigde hij mijn vriendschap. Allemaal leuk en aardig, maar Paul is een fictief persoon, met het gezicht van acteur Jacob Derwig. Fake accounts op LinkedIn, is dat een do of een don’t? Zelfs voor een dramaserie die mensen dicht op de huid zit, vind ik het op of over het randje, daar ben ik nog niet helemaal uit. Om met Paul te spreken: wat vind je zelf?
Ik bezoek een psycholoog, elke dag. Iedere doordeweekse avond kijk ik naar In Therapie, het zomerdrama van de NCRV. Vijf dagen per week, vijf sessies. Vijf verschillende cases, die steeds meer verweven raken met elkaar. Therapeut Paul Westervoort (gespeeld door een overtuigende Jacob Derwig) wordt geconfronteerd met zijn eigen zwakheden: zijn gemankeerde huwelijk, de relatie met zijn puberende dochter, maar vooral ook zijn gevoelens voor patiënte Lara (Halina Reijn). Tegelijk is In Therapie meer dan alleen tv-amusement: de makers zetten social media actief in. Alle personages twitteren, Paul heeft zelfs een weblog (inactief, maar toch) en een profiel op LinkedIn (fake, mag dat wel?) en kijkers zien hun tweets over de serie opduiken op de actiesite als ze de hashtag #intherapie gebruiken. Leuk gedaan.
Werd zondag 11 juli 2010 de dag dat het Nederlands voetbalelftal zich voor het eerst in de geschiedenis tot wereldkampioen zou laten kronen? De WK-finale tegen Spanje keek ik op een bijzondere plek: North Sea Jazz. De organisatie in Rotterdam had het programma omgegooid, zodat de line-up in de grote zaal Nile er als volgt uitzag: na eerder op de dag Katie Melua, Buddy Guy en Joss Stone (zelf verkoos ik Elvis Costello, elders in Ahoy) was het ‘s avonds de beurt aan achtereenvolgens Ben Harper, Nederland-Spanje en slotact Stevie Wonder. North Soccer Jazz, zeg maar. Mocht Oranje dus wereldkampioen worden, dan zou nog een spetterend optreden volgen, met wellicht Prince als surprise-act. Let’s get this party started!
Nederland treft Spanje is de finale van het WK Voetbal in Zuid-Afrika. Vanavond wonnen de Spanjaarden van Duitsland. Spanje speelde nog nooit een WK-finale, voor Nederland was dat alweer 32 jaar geleden. Voor beide landen zou de wereldtitel een primeur zijn. Maar wie beslist de finale? Tegenover elkaar staan de twee topscorers van het toernooi: David Villa (FC Barcelona) en Wesley Sneijder (Inter Milan). Wie wint deze shoot-out?
Er is deze week iets gebeurd waardoor Nederland genadeloos is opgedeeld in twee kampen. Nee, ik bedoel niet de uitslag van de verkiezingen. De strijd tussen links en rechts was een prachtige hype, maar vrijdag wisselden velen hem in voor de volgende waan van de dag: het WK voetbal in Zuid-Afrika. Ook dat wereldkampioenschap splijt ons land in tweeën: zij die niets met voetbal hebben en zij die drie weken lang aan de buis zitten gekluisterd. “Verandert jouw man tijdens het WK in een bierdrinkende aap?” vraag relatiecoach Caroline Franssen zich af in haar blogpost ‘Hoe overleeft je relatie het WK?’. O jee, dacht ik, de mannen hebben het weer eens gedaan. Natuurlijk bestaan ze volop, de egocentrische voetbalverslaafden. Bovendien geloof ik maar al goed wat Federatie Opvang vanaf dit weekend in een reclamecampagne tegen huiselijk geweld zegt: “Als Oranje verliest, slaat papa ons. Gezellig zo’n WK. Zet huiselijk geweld buitenspel.”
Vergeet dat het buiten het grauw en miezerig is: de Giro d’Italia is dit weekend in Nederland. Zaterdag was de proloog in Amsterdam, waarna de Italiaanse ronde nog langs Utrecht en Middelburg slingert. Tijdens de proloog kleurde het Museumplein roze. Behalve veel Italianen was ook de bekendste wielerfan ter wereld aanwezig: Didi Senft, alias Der Tourteufel.
Even een lief intermezzo op mijn weblog: zondag bezocht ik een mooie voorstelling tijdens het Rode Loper Festival in Amsterdam Oost. Meneer Zwoei is jeugdtheater met blokfluiten, maar dan net even hipper dan je bij deze omschrijving denkt. Het blokfluitkwartet Brisk speelt klassiek, jazz en populaire muziek, maar pikt ondertussen ook elkaars instrumenten af. Voor iedereen met jonge kinderen van boven de vijf: gaat dat zien! Hier alvast een foto-impressie.
Het gedicht schrijft zichzelf: het wiekt zich een recordvlucht door de tijd het baant zich wrikkend een weg door tegemoetkomend verkeer het zucht hardop, het gilt, huilt en fluistert. Het spreekt hardop het luistert en het doet soms alsof alles kapot is alles stuk slaat alles verkeerd is alles mis… Het gedicht herneemt de ademhaling stuwt de bloedsomloop doet het hart slaan – brengt geest en lichaam in beweging leeft mee en leeft voort slaat gaten in de herinnering wiekt op herstelt slaat in stemt toe en in: het gedicht. Het gedicht is een wasdag, een afscheid, een overstroming, een oponthoud, een deur dicht die open waait, een zuiver weten dat zonder het gedicht het leven niet is. Zonder klanken op maat gerangschikt in ritme of rijm geen reden voor de pijn geen echo aan het woord geen zegen op het leven geen ingang tot werkelijkheid. Geen schilderkunst, geen voor- of nadenken, geen verwondering, humor, gulle lach, geboorteslag, stervensdag – zonder het gedicht. Het broze, onaantastbare beeldhouwwoordbericht, bizonder gemengd nieuws, supervoorpaginaverhaal – gekruid de dag, gepeperd de lessen, ontroerend de stem: het gedicht – jij bent het.
Gisteren werd hij verkozen tot Marketeer of the Year 2009. Wederom een prijs voor zakelijk directeur Jan Willem Sieburgh van het Rijksmuseum, maar ditmaal een persoonlijke uitverkiezing. Na afloop van de uitreiking in Fort Voordorp had ik een video-interview met deze creatieve topmarketeer over innovatie, marketing in de museale sector en de rol van internet.
Mijn lieve Amsterdam, waar ben je in vredesnaam mee bezig? Internationaal ziet men je nog steeds als een stad waar je geweest moet zijn, word je in één adem genoemd met metropolen als New York, Londen en Parijs. Met dank aan de holle frase “I Amsterdam.” O zeker, ik voel me Amsterdam. Maar tegelijk schaam ik me voor mijn stad, zoals ik me ook al jaren schaam voor mijn land. De (hei)kneuterigheid, de regelzucht, de vertrutting… ze zijn jaren geleden al overgewaaid van het platteland naar de grote stad. Zo worden we natuurlijk nooit een wereldstad.
