Ken je het gevoel dat alles je ontglipt? Dat anderen bepalen wat er met jouw leven gebeurt? Dat je totaal machteloos staat tegenover de Grote Boze Wereld? Geen film die dat gevoel zo mooi registreert als ‘A Serious Man’, deze week genomineerd voor de Oscars.
Deze week heb ik een sociaal experiment gedaan: ik ben naar de filmhit Avatar gaan kijken zonder ook maar iets van de film te hebben gezien of gelezen. Geen trailer, geen filmfragmenten op tv of YouTube, geen recensies, geen interviews met regisseur James Cameron. Ik heb me louter gebaseerd op wat mijn kennissen erover zeiden, op Twitter of in het niet-virtuele leven. Gek genoeg leverde me dat bijna alleen maar waardeoordelen op (”Topfilm!”), maar zelfs na actief doorvragen werd me nog altijd niet duidelijk wat ik nu eigenlijk precies van Avatar moest verwachten. Dus ging ik redelijk blanco naar de bioscoop.
Natuurlijk had ik nieuwsberichten gelezen over de film: dat hij alle filmrecords breekt en prijzen wint, dat de Amerikaanse conservatieven er boos over zijn en fans er soms zelfs depressief van worden, dat inheemse volken zich erin herkennen en dat 3D-films dankzij Avatar steeds populairder worden. Toch zei dat alles me nog altijd vrij weinig over de film zelf.
Nog voor de film ‘Komt een vrouw bij de dokter’ in première ging, was er alweer landelijke discussie over het verhaal van schrijver Kluun: terwijl zijn vrouw langzaam aan kanker sterft, neukt hoofdpersoon Stijn alles wat los en vast zit. Wat is daar zo erg aan?
Even een lief intermezzo op mijn weblog: zondag bezocht ik een mooie voorstelling tijdens het Rode Loper Festival in Amsterdam Oost. Meneer Zwoei is jeugdtheater met blokfluiten, maar dan net even hipper dan je bij deze omschrijving denkt. Het blokfluitkwartet Brisk speelt klassiek, jazz en populaire muziek, maar pikt ondertussen ook elkaars instrumenten af. Voor iedereen met jonge kinderen van boven de vijf: gaat dat zien! Hier alvast een foto-impressie.
Gisteren zag ik de journalistieke thriller State Of Play in de bioscoop. Of politieke thriller, zo u wilt. Feit is dat de film van regisseur Kevin MacDonald gaat over de wurggreep waarin politiek en journalistiek elkaar geklemd houden. Maar tegelijk worden er meer robbertjes uitgevochten: de strijd tussen journalistiek en politie (als het gaat om het achterhouden van bewijsmateriaal), maar ook de strijd tussen de journalist en de blogger van dezelfde krant. Print versus online. Journalistiek versus bloggen. Dat laatste boeit me natuurlijk enorm, als bloggende journalist. Als journalistieke blogger. Als journalist én blogger.
Het gedicht schrijft zichzelf: het wiekt zich een recordvlucht door de tijd het baant zich wrikkend een weg door tegemoetkomend verkeer het zucht hardop, het gilt, huilt en fluistert. Het spreekt hardop het luistert en het doet soms alsof alles kapot is alles stuk slaat alles verkeerd is alles mis… Het gedicht herneemt de ademhaling stuwt de bloedsomloop doet het hart slaan – brengt geest en lichaam in beweging leeft mee en leeft voort slaat gaten in de herinnering wiekt op herstelt slaat in stemt toe en in: het gedicht. Het gedicht is een wasdag, een afscheid, een overstroming, een oponthoud, een deur dicht die open waait, een zuiver weten dat zonder het gedicht het leven niet is. Zonder klanken op maat gerangschikt in ritme of rijm geen reden voor de pijn geen echo aan het woord geen zegen op het leven geen ingang tot werkelijkheid. Geen schilderkunst, geen voor- of nadenken, geen verwondering, humor, gulle lach, geboorteslag, stervensdag – zonder het gedicht. Het broze, onaantastbare beeldhouwwoordbericht, bizonder gemengd nieuws, supervoorpaginaverhaal – gekruid de dag, gepeperd de lessen, ontroerend de stem: het gedicht – jij bent het.
Simon Vinkenoog is vannacht overleden aan een hersenbloeding. Dit gedicht over dichten publiceerde hij op 26 januari 2001 in NRC Handelsblad. Have a good trip, beat poet! Ting, ting, ting.
Gisteren werd hij verkozen tot Marketeer of the Year 2009. Wederom een prijs voor zakelijk directeur Jan Willem Sieburgh van het Rijksmuseum, maar ditmaal een persoonlijke uitverkiezing. Na afloop van de uitreiking in Fort Voordorp had ik een video-interview met deze creatieve topmarketeer over innovatie, marketing in de museale sector en de rol van internet.
Mijn lieve Amsterdam, waar ben je in vredesnaam mee bezig? Internationaal ziet men je nog steeds als een stad waar je geweest moet zijn, word je in één adem genoemd met metropolen als New York, Londen en Parijs. Met dank aan de holle frase “I Amsterdam.” O zeker, ik voel me Amsterdam. Maar tegelijk schaam ik me voor mijn stad, zoals ik me ook al jaren schaam voor mijn land. De (hei)kneuterigheid, de regelzucht, de vertrutting… ze zijn jaren geleden al overgewaaid van het platteland naar de grote stad. Zo worden we natuurlijk nooit een wereldstad.
De Jet Set Party van gisteren was voor mij een bijzonder feest. En dan bedoel ik niet dat het plaatsvond daags na de Koninginnedag die in één harde klap elke feestelijkheid verloor. Ook bedoel ik niet de ‘actuele’ aankleding van deejay Eelco (van duo Cowboy & Henk), die als knipoog naar de hysterie over de varkensgriep (swine flu, of tegenwoordig: Mexicaanse griep) een mondkapje droeg achter de draaitafels. Nee, ik bedoel iets heel anders: ik heb op dat feest mijn toekomst laten voorspellen door een Tarot-lezeres. Een speciale ervaring.
“Marokkaans jochie dringt voor bij de bus… om de chauffeur een zoen te geven. Het is zijn vader.” Deze anekdote speelde zich gisteren voor mijn ogen af in de Interliner van Schiphol naar Haarlem, ter hoogte van Schalkwijk. Het was zo’n mooi intiem moment dat ik erover twitterde. Bijzonder dat je een heel verhaal soms kwijt kunt in minder dan 140 tekens.
Vandaag wees iemand me erop dat deze scene naadloos past in A Bronx Tale, de meest vertederende maffiafilm ooit gemaakt. Robert De Niro speelt een goedwillende buschauffeur die wordt gechanteerd door de lokale mafia. Hij probeert zijn zoontje ver te houden van hun verkeerde invloeden. Prachtige film, en inderdaad, de overeenkomsten zijn treffend. Schalkwijk is trouwens ook een soort Bronx.
