En passant herdacht ik gisteren ook Adam Yauch, een van de drie Beastie Boys, die uitgerekend die dag kwam te overlijden aan kanker. Heeft niks met de oorlog te maken, maar ik hoorde het een uur voor de kranslegging. Ik heb altijd een zwak gehad voor de B-Boys (nummer 6 in mijn All Time Last.FM Library), maar dan vooral voor MCA. Waarom? Omdat hij soms een beetje verdwaald leek in de hiphopwereld: een lange slungel die meer punk was dan hiphop. Het is mede aan hem te danken dat de Beasties ook rock maakten, en jazzy instrumentals. Ook zette hij zich in voor Tibet en was hij de regisseur van veel weirde video’s van het raptrio. Al op To The 5 Boroughs (2004) kon je horen dat MCA er misschien wel een beetje klaar mee was. Het plezier was er nog wel, maar de stem haperde. Al was dat ongepolijste geluid juist zijn kracht. The Beasty Boys waren stiekem meer punk dan hiphop.
Gisteren veel Licensed To Ill (hun debuutalbum uit 1986) en Ill Communication (1994) geluisterd, vandaag juist Paul’s Boutique (1989) afgestoft. Hun acommerciële tweede plaat, die uiteindelijk toch een classic werd. Miles Davis was een fan, Chuck D van Public Enemy onthulde dat dit toch echt de vetste beats waren en The Beatles klaagden The Beasties aan vanwege een lange sample uit ‘The End’. Met dat laatste waren de B-Boys dolblij: “What’s cooler than getting sued by The Beatles?”
De wereld telt af tot middernacht, Nederland telt af tot de nummer één van de Top 2000: Queen met ‘Bohemian Rhapsody’. Zoals ik vorig jaar al zei: mijn lijst is het niet. Klassiekers van The Beatles en Prince worden afgewisseld met rotzooi van Jantje Smit en Guus Meeuwis. Daarom zet ik vandaag liever even de muziek op een rij die ik in 2011 het meest heb geluisterd. Thuis via iTunes of Spotify, onderweg via autoradio of iPod. Veel ervan is opgeslagen op Last.FM. De band die er het meeste uitspringt? Dat zijn The Black Keys.
“As R.E.M., and as lifelong friends and co-conspirators, we have decided to call it a day as a band. We walk away with a great sense of gratitude, of finality, and of astonishment at all we have accomplished. To anyone who ever felt touched by our music, our deepest thanks for listening.”
De alternatieve rockband R.E.M. maakte vandaag bekend dat ze ermee stopt, na 31 jaar. Dat doet pijn. Er zijn veel bands en artiesten die me raken, maar er is slechts een select gezelschap musici dat qua zeggenschap huizenhoog boven het koren uitsteekt. R.E.M. behoort zonder discussie tot dat gezelschap. Dat tijdperk is nu ineens voorbij.
“The sun will always shine on this palomine.” Op de eerste tonen van deze tijdloze rocksong betrad ik zaterdag Paradiso. Bettie Serveert bestaat deze zomer twintig jaar en viert dat met enkele concerten waarin de Nederlandse band het befaamde debuutalbum Palomine (1992) integraal speelt. Vorig weekend stonden ‘The Betties’ op het Vlielandse festival Into The Great White Open, dit weekend dus in de Amsterdamse poptempel. Natuurlijk, het was een trip down memory lane, met de oorspronkelijke drummer Berend Dubbe (nu Bauer) achter de drumkit. Hoe nostalgisch ook, Bettie Serveert speelde songs als Tomboy, Balentine, Kid’s Allright en Brain-Tag nog even urgent en dynamisch als begin jaren negentig, alsof ze net geschreven waren. Goede nummers doorstaan de tijd. Het concert in Paradiso maakte duidelijk dat het album Palomine de tijd integraal heeft doorstaan.
Weer of geen weer, deze zomer puilt weer uit van de muziekfestivals. Vandaag is de beurt aan Loveland, het dancefestival in Amsterdam Nieuw-West. Samen met andere lokale politici was ik er vanmiddag op werkbezoek. Het terrein stroomde voorzichtig vol, de deejays trapten voorzichtig af. Pas later zou de muziek echt op vol volume staan. Daarom deze wijze raad van de organisatie, voor iedereen die deze zomer een festival bijwoont: gebruik oordopjes om gehoorschade te voorkomen! Dan alleen geldt: music is fun today, music is fun tomorrow.
Op terrassen en in vergaderingen kijken mensen elkaar niet meer aan, maar staren ze voortdurend naar het scherm van hun laptop of mobiele telefoon. Hoe socialer de media, hoe asocialer het één-op-één-contact, vindt muziekduo Goed Volk. “Juist door niks te willen missen, missen deze types heel veel. Hier en nu. Genieten van een moment is verdraaid moeilijk als je alleen nog maar bezig bent met de vraag: wat zal ik daar straks over twitteren?” De band schreef er het lied ’1 op 1′ over. Bekijk hieronder de video en de songtekst.
Concurrentie kan je gestresst of nerveus maken, maar concurrentie kan je ook nieuwe energie geven. Die energie spat af van het filmpje waarmee muzieksite Spotify afgelopen donderdag werd gelanceerd in de VS. Een grote stap, want Spotify mag dan met meer dan 10 miljoen Europese leden al enorm succesvol zijn, de ware klapper moet je in Amerika maken. Over klappers gesproken: ook de lancering van Google+ noopt concurrenten tot actie. Wie durft?
Herman Brood is een held. Nu zult u vast weinig overeenkomsten zien tussen Neerlands enige Rock ‘n’ Roll Junkie en schrijver dezes, maar dat hoeft ook helemaal niet bij heldenverering. Zo lijkt ik evenmin op Prince, de devote dwerg uit Minneapolis die North Sea Jazz dit weekend drie keer plat speelde – helaas in mijn afwezigheid. Helden slagen erin je te raken en verrassen. Ze overstijgen de dagelijkse realiteit. Daarom is dezer dagen ook Johnny Hoogerland een held: hij veroverde de bolletjestrui in de Tour, maar werd als koploper door een volgwagen in het prikkeldraad gereden. Ondanks diepe vleeswonden haalde hij de finish en huilde bij de huldiging. Een held voor één dag is ook een held. Maar Herman Brood, nu tien jaar dood, is meer dan dat.
Spotify vierde op 18 mei zijn eerste verjaardag in Nederland. Nice to know: de meest gedraaide Nederlandse band is De Jeugd van Tegenwoordig. De digitale muziekdienst groeit als kool: wereldwijd zijn er inmiddels meer dan een miljoen liefhebbers betalend lid. Reden te meer om vandaag in mijn internet-rubriek op Radio Noord-Holland voor een tweede keer stil te staan bij deze internethit (zie hier het eerdere loflied). Het succes heeft ook een keerzijde, want sinds kort is de gratis versie beperkt in hoeveel je mag luisteren: het aantal uur is gehalveerd en een specifiek liedje kun je nog maar vijf keer per maand beluisteren.
Zet een zonnebril op en de wereld verandert. Zelf ben je afgeschermd van het felle schijnsel van de zwoel lentezon. Tegelijk voelen anderen zich van je afgeschermd door die donkere glazen. Deze week droeg ik noodgedwongen een zonnebril vanwege een oogbehandeling (niks ernstigs, dank u). Bij het zien van mezelf met die enorme bril op mijn neus, kon ik niet anders dan denken aan Bono. Begin jaren negentig brak U2 met haar oude imago van GroenLinks-rockers: het nieuwe album ‘Achtung Baby’ was harder, moderner. Symbool van die rebranding was de zonnebril van Bono. Zijn nieuwe image ventte hij uit in de videoclip van de single ‘The Fly’.
It’s no secret that a conscience can sometimes be a pest
It’s no secret ambition bites the nails of success
Every artist is a cannibal, every poet is a thief
All kill their inspiration and sing about the grief
A man will rise, a man will fall
From the sheer face of love
Like a fly from a wall
It’s no secret at all.
