Print is niet meer heilig. Dat weten we allemaal, dat zeggen we allemaal. Toch blijven we hardnekkig vasthouden aan datgene wat vertrouwd is. Vraag een dagbladjournalist waarvoor hij werkt en hij zal zeggen: de krant. Terwijl zijn stukken vaak eerder online verschijnen (en worden gelezen) dan op papier. Vraag een maker van customer media wat hij het liefst doet en ook dan zal het nog vooral over bladenmaken gaan.

Verandering gaat altijd langzamer dan je denkt of wilt. Het is nieuw, eng, onbekend, moeilijk of onduidelijk. Of het heeft zich simpelweg nog onvoldoende bewezen. Redenen te over om terughoudend te zijn met verschuiving van print naar online. Toch is er geen weg terug: internet wordt steeds dominanter. Hoe we het straks precies inzetten bij al die activiteiten in het dagelijks leven, geen idee. Twitter hadden we – MSN indachtig – nog wel kunnen voorspellen, maar dat we via FourSquare inloggen als ‘burgemeester’ van de lokale snackbar… Probeer dat maar eens uit te leggen aan iemand die al nerveus wordt van dat rinkelende mobieltje in zijn borstzak.

Toch blijven we ook op internet vasthouden aan datgene wat vertrouwd is. Zo was daar het succesvolle maar alweer opgeheven e-zine Bomvol van webwinkel Bol.com. Dat zag er prachtig uit met al die flashy technieken, bewegende pagina’s met muziek en doorkliks naar speciale acties, maar… het was toch vooral een digitaal tot leven gewekt papieren tijdschrift. Begrijp me niet verkeerd: ik vind het prachtig. Maar het vloeit toch weer voort uit de neiging om een variant te maken op het o zo papieren tijdschrift.

Internet is een zelfstandig medium met eigen wetten. De gedachte om daar de magazinevorm toe te passen doet denken aan de extreem hoog geplaatste lampen op de oude T-Ford: hoewel deze vervanger van de koets geen paarden nodig had om zich voort te bewegen, gingen de ontwerpers wel te werk alsof de verlichting over die trouwe viervoeters heen moest kunnen schijnen.

Afgezien van de vorm is ook de keuze van de juiste plek op het web gevoelig voor traditioneel denken. Iedereen wil zijn eigen plekje, maar moet je dat ook willen? Distributie en traffic werken online anders dan bij print. Een customer magazine valt op de deurmat en ligt dus al direct binnen handbereik – nog even ongeacht de concurrentie van andere postzendingen. Op internet is een bedrijfssite doorgaans niet de plek waar klanten of andere relaties naartoe komen. Ook actiesites bieden geen garantie, want je zult de actie telkens weer in de hoofden van de doelgroep moeten activeren.

Internet is het medium van dialoog, van het delen van informatie. Het is dus wellicht zinvoller een pagina in te richten op een plek waar al veel prospects komen: op Hyves of Facebook, actief linkend op Twitter of verbonden aan de juiste niche-community. Misschien speelt het zich allemaal daar wel af, en niet op die eigen website. Is dat erg? Niet zolang je toch de input of interactie krijgt die je wenst. Maar ik begrijp het heel goed: het is minder vertrouwd, best nieuw en soms ook behoorlijk eng. Wen er maar vast aan.

Bovenstaande column verscheen deze maand in Labelmag, het magazine over customer media van Label, Arnhem. Lezers van het vakblad RetailTrends kregen deze Labelmag meegestuurd, en dus ook mijn column.

“Vandaag is het dan zo ver: een nieuwe Ochtend op Radio Noord-Holland! Na met pijn in het hart afscheid te hebben genomen van een aantal trouwe Ochtendcoryfeeën, verwelkomen we de komende tijd maar liefst acht nieuwe vaste gasten. Zo zal vandaag voor het eerst Jeroen Mirck te gast zijn, internetjournalist, die ons bijpraat over het World Wide Web… En Sylvia Platjouw van Santé zal de nieuwe gezondheidsrubriek verzorgen.”

Op mijn weblog zal ik elke maandag terugblikken op de uitzending, die je trouwens hier kunt beluisteren.

Over Twitter heb ik een aparte pagina volgeschreven, dus zal ik me hier even beperken tot de wedstrijd op BlijsteBaby.nl. Het publiek kon foto’s van het eigen kroost insturen en stemmen, maar zoals het een echte internetpoll betaamt liep dat natuurlijk uit de hand. Organisator Pampers moest ingrijpen en lootte uiteindelijk de finalisten. Morgen kiest een jury de allerblijste baby. Renske de Greef schreef er eerder deze maand een leuke column over in NRC.next:

“Er zijn weinig internetverkiezingen zo grimmig als de Blijste Baby Verkiezing. Eerst was er alleen een vermoeden van fraude, doordat oplettende ouders zagen dat er na middernacht op een aantal baby’s honderden malen werd gestemd. „En dan ook nog op lelijke baby’s”, zei de oprichtster van de (hierom heel erg) Boze Ouders Club. Gisteren werd duidelijk dat er inderdaad gefraudeerd is. Blijkbaar geloofden sommige ouders niet genoeg in de natuurlijke overwinningsguitigheid van hun kind, en probeerden ze via illegale weg toch nog aanspraak te maken op een babylevenlang gratis snoetendoekjes.”

Toeval of niet: gisteren ben ik zelf net oom geworden. Dat maakte het onderwerp voor mezelf extra actueel. Behalve de blije baby’s en Twitter besteedde ik ook even aandacht aan het YouTube-filmpje van de week. Dat wordt een vaste rubriek. Wel een beetje apart, want ik kan die video’s op de radio alleen omschrijven. Ditmaal ging het om een gekke boer. Kijken kan hier. Tot volgende week!

Vanaf maandag ben ik wekelijks te gast in De Ochtend op Radio Noord-Holland om de luisteraars bij te praten over ontwikkelingen op internet. Maar daarover maandag meer. Toeval of niet: vandaag, twee dagen voor de start van mijn wekelijkse rubriek, had ik per telefoon een optreden in Radio Online, het internetprogramma op Radio 1 van Peter de Bie en voormalige Joop-collega Francisco van Jole. Dat item, over de “onbereikbaarheid en starheid van Google, die strenge regels oplegt aan weblogs met AdSense”, is hier terug te luisteren. Presentator Arjan Burggraaf (De Ochtend) twitterde prompt: “Goeie generale voor maandag!”

“Groeten uit Soweto Amsterdam”, schreef ik hier afgelopen weekend als reactie op uitspraken van de Amsterdam Tourism & Convention Board (ATCB) in Het Parool. Samengevat verscheen mijn reactie ook als brief in de krant. Die hele kwestie krijgt een staartje.

Dinsdag ging de telefoon. Het was de ATCB, naar eigen zeggen ‘bezig met damage control’. Er stonden volop fouten in het gewraakte Parool-artikel, waarin onderzoeksmanager Hans Dominicus van ATCB de wijken Nieuw-West en Bijlmer vergeleek met de Zuid-Afrikaanse township Soweto. Of zoals het op ATCB.nl werd verwoord:

“Helaas zijn er vele feitelijke onjuistheden en ook verkeerde interpretaties in terecht gekomen. Het conceptartikel, waarop door ATCB vele correcties en aanvullingen zijn gemaakt, is ongecorrigeerd gepubliceerd. Het Parool heeft laten weten dat dit artikel op deze wijze niet geplaatst had mogen worden en zal [dinsdag] een uitgebreid artikel  publiceren waarbij e.e.a. recht zal worden gezet cq. verder belicht zal worden.”

Dat vervolgartikel ademt inderdaad een andere sfeer. Nog steeds wil het toeristenbureau bezoekers meer spreiden over de stad, maar de vergelijking met Soweto wordt niet meer gemaakt. In tegendeel. Refererend aan de alom bekende visie van Joe Pine en James Gilmore op authenticiteit en de Experience Economy, verwoordt Dominicus juist kansen voor Nieuw-West:

“Denk bijvoorbeeld ook aan Marokkanen die toeristen achterop de scooter een excursie geven door Nieuw-West en de Mercatorplein-buurt. Geweldig! Dat vinden mensen een beleving.”

Het ATCB heeft me laten weten dat Dominicus absoluut openstaat voor mijn oproep (als duo-raadslid van D66 Nieuw-West) om op ‘buurtsafari’ te komen naar Nieuw-West. Via Twitter liet de organisatie Far West al direct weten dit werkbezoek te willen ondersteunen. Kortom: zo zetten we samen alsnog Nieuw-West positiever op de kaart. Al dan niet achterop de scooter.

Google overviel me ruim drie weken geleden met een mail dat ik content diende aan te passen, op straffe van verwijdering van mijn AdSense-account. Al jarenlang een standaard procedure van Google, zo bleek uit een blogpost uit 2006 waar oud-collega Erwin Boogert me op attendeerde. Als je account wordt verwijderd, ben je ook je eerlijk verdiende, maar nog niet uitbetaalde advertentiegeld kwijt.

Mailen met Google is vruchteloos, want antwoord krijg je niet, zo ervoer Boogert vier jaar geleden al. Ook ik wacht al drie weken op een reactie op mijn vraag met welke content ik nu precies in overtreding zou zijn. Google stelde mij een ultimatum van drie dagen, maar op een vraag daarover reageert het bedrijf zelf drie weken lang niet. Dat is het gedrag van een arrogante monopolist.

Ik vind het best dat Google economisch marktleider is op internet, maar accepteer niet dat een commercieel bedrijf vervolgens moraalpolitie gaat spelen. Mijn content deugt, hoezeer een robot van Google daar ook anders over mag denken. Aangezien een dialoog met Google niet mogelijk is, rest mij maar één andere oplossing: dit weblog doet niet langer zaken met Google.

Ooit noemde een vriendin het plaatsen van Google Ads ‘gratis geld’. Maar zoals ik al had kunnen weten: gratis bestaat niet, er zijn altijd restricties. Daarom sluit ik me aan bij de wijze woorden die een vriend afgelopen week tegen me sprak: “Jouw blog is jouw visitekaartje, niet jouw salarisstrook.”

Exit Google dus.

Een D66-politicus, zo noemde Ronald Giphart me eerder dit jaar. Dat was na de lokale verkiezingen in maart, waar ik nét niet verkozen werd. Ik was dus ook nét geen politicus, hoe graag Giphart dat ook had gewild. Vanaf vandaag ben ik het wel: de fractie van D66 in het Amsterdamse stadsdeel Nieuw-West heeft me verwelkomd als duo-raadslid.

Voor wie de functie niet kent: een duo-raadslid, of buitengewoon commissielid, ondersteunt de verkozen raadsleden van zijn partij door zitting te nemen in bepaalde commissies. Het is namelijk voor raadsleden (die politiek actief zijn in de avonduren, doorgaans naast een fulltime baan) ondoenlijk om bij iedere commissievergadering aanwezig te zijn. Als duo-raadslid heb je geen zitting in de plenaire raad en dus ook geen stemrecht. Wel kook je als het ware de politieke besluitvorming voor.

De driekoppige fractie van D66 in Amsterdam Nieuw-West heeft twee commissieleden, te weten Nayan Jadnanansing en Willem van Ham. Daar kom ik nu als derde bij. De exacte verdeling van portefeuilles is nog niet rond, maar ik ga me in ieder geval bezighouden met creatieve economie (waarover ik al eens een opiniestuk schreef in de Westerpost), communicatie, sport, cultuur en veiligheid in Nieuw-West.

Ik kijk ernaar uit me in te zetten voor dit grootste stadsdeel van Amsterdam, dat te kampen heeft met een slecht imago. Dat imago wil ik helpen oppoetsen. Dat kan door de veiligheid te verbeteren, integratie en schoolprestaties een boost te geven en het (creatieve) economisch klimaat op te krikken. Tegelijk zal er natuurlijk ook bezuinigd moeten worden. Het zijn kortom spannende politieke tijden. Maar daarover spoedig meer.

Foto: Michael Minneboo

Dit tragisch stukje citymarketing (‘naar de mensen toe’) komt uit de koker van de Amsterdam Tourist & Convention Board (ATCB), ook bekend om zijn homo-angst. De vijf genoemde namen hebben betrekking op respectievelijk het Oostelijk Havengebied, de Plantagebuurt / Watergraafsmeer, De Pijp, Oud-West en Amsterdam-Noord. Westerpark heet vooralsnog gewoon Westerpark, voegt Het Parool er fijntjes aan toe.

De gemeente probeert al tien jaar het toerisme buiten het centrum te stimuleren en denkt daar nu dé oplossing voor te hebben gevonden. Het Parool citeert Hans Dominicus van de afdeling onderzoek en ontwikkeling van de ATCB:

“De grachtengordel is top, maar daarbuiten staan de mooiste monumenten. Als de toerist niet de fiets pakt, ziet hij niets van de Amsterdamse School. (…) Rotterdam promoot al jaren zijn moderne architectuur, terwijl wij oneerbiedig gezegd alleen maar die oude zooi aanboden.”

Aan het einde van het Parool-artikel (weggelaten uit de samenvatting online) licht Dominicus toe dat er nog geen namen zijn bedacht voor de stadsdelen die vooral negatief in het nieuws zijn, Nieuw-West en de Bijlmer. Vervolgens trekt hij een vergelijking met Soweto, want ‘toeristen in Zuid-Afrika gaan ook in de townships kijken’.

Ik heb die laatste passage een paar keer gelezen en me telkens afgevraagd: is deze man zelf wel eens in de gewraakte stadsdelen geweest? Zelfs zonder werkbezoekje (marketeers noemen dat aanmatigend ‘buurtsafari’) had meneer Dominicus toch kunnen beseffen dat krottenwijken in Afrika onvergelijkbaar zijn met groeikernen aan de rand van Amsterdam. En hoe stelt hij zich zo’n toeristische aanprijzing dan voor: “Aapjes kijken in de wijk van Mohammed B.” of iets dergelijks?

Ik nodig meneer Dominicus graag uit voor een buurtsafari in Nieuw-West. Als hij durft.

Foto: Thomas Sly (Flickr/CC)

Hoera, de Stripschapprijs is weer toegekend! Dit jaar viel Jesse van Muylwijck in de prijzen, met name dankzij zijn krantenstrip De Rechter. Is dit het beste dat de Nederlandse strip momenteel te bieden heeft? Ik denk het niet. Volgens mij is de Stripschapprijs toe aan een serieuze revisie.

Vooropgesteld: ik heb niks tegen de laureaat en feliciteer hem hierbij van harte met zijn prijs. Ook heb ik niks tegen de mensen die de Stripschapprijs dit jaar toekennen. Het zijn in hoofdzaak goede bekenden van me, waaronder collega-blogger Michael Minneboo, dus daar kan het niet aan liggen. Toch word ik niet warm van deze winnaar. De reden is simpel: De Rechter is niet zo’n bijster goede strip.

Al jaren is er in de stripwereld kritiek op de Stripschapprijs. Er lijkt soms een rode draad te ontbreken, dus winnen er naast stripmakers (voor wie de prijs is bedoeld) ook cartoonisten (Willem), tekenfilmmakers (Daan Jippes) en zelfs buitenlanders (Kamagurka, Don Lawrence). Lange tijd leken jongere stripmakers buitenspel te staan, vermoedelijk omdat hun oeuvre nog te klein was. De laatste zeven jaar werd een inhaalslag gemaakt door Stripgeneratie X vier keer te bekronen: Barbara Stok, Erik Kriek (Gutsman), Mark Retera (Dirkjan) en de makers van Fokke & Sukke.

In de stripsector klinkt regelmatig de vrees dat het aantal geschikte kandidaten aan het opraken is. Weinig nieuwe toppers breken door, terwijl anderen simpelweg te weinig gemaakt hebben. Zo verdient Peter van Dongen wat mij betreft zonder meer de prijs, maar hikten verschillende jury’s (ik zat er zelf ook ooit enkele jaren in) aan tegen zijn beperkte oeuvre van slechts vier boeken.

Bij het lezen van de verantwoording door de commissie die dit jaar de Stripschapprijs toekende, stuitte ik op een argumentatie waarin ik teruglees dat er flink geworsteld is met deze uitkomst:

“De commissie van de Stripschapprijzen huldigt Van Muylwijck niet alleen vanwege de duur of het succes van zijn strip. Het maken van een krantenstrip is een eenzame bezigheid, waarbij het vaak lijkt alsof je buiten alle clubs en stromingen valt. Toch is wat Van Muylwijck doet een typische uiting van de mogelijkheden van de strip. Terwijl andere tekenaars moeten worstelen om een platform te vinden voor hun talent, of via de graphic novel proberen nieuwe vormen te creëren om het publiek mee te vinden (een trend die gelukkig steeds meer succes lijkt te hebben), heeft Jesse van Muylwijck een vorm gevonden waarmee hij dagelijks meer dan drie en een half miljoen lezers van alle leeftijden bereikt. Daarmee houdt hij de strip levend, dus hulde voor hem en voor alle kranten die hem die gelegenheid geven.”

In feite is dit veeleer een blijk van waardering voor dagbladen die nog altijd krantenstrips publiceren. Natuurlijk is het een verdienste dat Van Muylwijck nog steeds brede aftrek vindt voor zijn strips, maar ik mis de inhoudelijke onderbouwing van de kwaliteit van zijn werk. Het staat aan het eind van het commissierapport, maar klinkt toch wat vaag:

“De stijl van Jesse van Muylwijck is primitief en toegankelijk. Als hij op De Stripdagen in Houten signeert, staan er voor zijn stand altijd rijen fans, die om een tekening van De Rechter vragen of een karikatuur van zichzelf. Gewone mensen, van alle leeftijden. Wat nog maar eens onderstreept dat De Rechter van Jesse van Muylwijck een geslaagde samensmelting is van inhoud en vorm. Een eigenzinnige uiting van de unieke mogelijkheden van het medium strip.”

Daarnaast wordt de winnaar geprezen vanwege prestaties die losstaan van zijn vak als striptekenaar: hij is een entrepreneur die zijn eigen strips uitgeeft, hij is een verdienstelijk schilder en portrettekenaar. Die andere tekentalenten zijn irrelevant. Het ondernemerschap vind ik een twijfelgeval: het geldt ook voor de eerdere winnaars Henk Kuypers (Franka) en Jean-Marc van Tol (Fokke & Sukke), maar die wonnen de prijs toch vooral vanwege hun werk.

Het oeuvre van Van Muylwijck haalt het niet bij dat van dergelijke voorgangers. Daarom vind ik zijn uitverkiezing een keuze die aantoont dat de spoeling van de Stripschapprijs wel heel erg dun is geworden. Een rechterlijke dwaling, zeg maar. Wellicht is het een idee om er een tweejaarlijkse prijs van te gaan maken. Dan hoeft de commissie zich niet meer in allerlei bochten te wringen en neemt zij de schijn weg dat er straks een Stripschapprijs klaar ligt voor iedere volhardende tekenaar.

Het populaire zomerdrama In Therapie is, zoals ik al schreef, heel actief in de social media. Als test bevriendde ik me op LinkedIn met therapeut Paul Westervoort, de hoofdpersoon uit de tv-serie. Gisteren bevestigde hij mijn vriendschap. Allemaal leuk en aardig, maar Paul is een fictief persoon, met het gezicht van acteur Jacob Derwig. Fake accounts op LinkedIn, is dat een do of een don’t? Zelfs voor een dramaserie die mensen dicht op de huid zit, vind ik het op of over het randje, daar ben ik nog niet helemaal uit. Om met Paul te spreken: wat vind je zelf?

Mijn auto draait de Maastoren in Rotterdam binnen. Dit is een zin die onwennig voelt. Tot voor kort had ik geen auto, kwam ik voor werk zelden in Rotterdam, en dan al helemaal niet in de Maastoren. Het hoogste gebouw op Zuid, gloednieuw. Hoe anders dan het betonblok van VNU in Schalkwijk of het Mediapark in Hilversum. Nieuwe baan, nieuwe omgeving. Onwennig, natuurlijk!

Ik doe iets anders dan ik deed. Was ik tot voor kort fulltime journalist, tegenwoordig hou ik me bezig met communicatie en nieuwe media bij Deloitte Innovation. Voor vier dagen in de week, dus die vijfde dag blijf ik schrijven. Ja, ik loop tegenwoordig in pak. Toch is dat vertrouwder dan sommigen misschien zullen denken, want al eind vorige eeuw liep ik er zo bij als hoofdredacteur van een vakblad over zakelijke evenementen. De geschiedenis herhaalt zich.

Rotterdam is niet mijn thuishaven. Ik hou kantoor in Utrecht, aan de Orteliuslaan waar ook internetbedrijf Rhinofly zit, dat ik nog ken uit mijn tijd bij Emerce. Het is een kleine wereld. Rotterdam is ook dichterbij dan je denkt: ik ben er geregeld om te overleggen met de afdeling Marketing & Communicatie. Voorlichters, marketeers, bedrijfsjournalisten, onderzoekers, huisstijlbewakers, interne vormgevers… het is bijna een bedrijf op zich.

Communicatie zit op de veertiende verdieping, maar eigenlijk wil ik naar de vierenveertigste. Op de bovenste etage is een boardroom met aan drie kanten glas. De lift brengt je er in een minuut naartoe.

Eenmaal boven heb ik een prachtig uitzicht over Rotterdam. De Erasmusbrug en de Maas liggen aan mijn voeten. Het KPN-gebouw oogt relatief klein, net als het op palen gebouwde hoofdkantoor van Unilever Nederland, even verderop. Om nog maar te zwijgen van het nietige Hotel New York, verstopt tussen de wolkenkrabbers. Er hangen weinig wolken, dus kan ik zelfs Den Haag zien liggen. Het is een mooie dag.

Ook Deloitte Innovation belegt speciale sessies in deze hogere sferen. Ik zal dus nog wel vaker naar die vierenveertigste verdieping zoeven. Ik heb nu alvast van de Maastoren geproefd. Het smaakt naar meer.

Bekijk de Maastoren zelf: Huub Koch maakte de video Walking The Sky.