Nieuw-West werkt. Zo heet de ketenaanpak waarmee dit stadsdeel met name jongeren weer aan het werk probeert te helpen. Vrijdag ging ik mee op werkbezoek en hoorde de laatste resultaten van dit werkgelegenheidsproject.

In het Ondernemershuis Nieuw-West ontving stadsdeelvoorzitter Achmed Baadoud vrijdagmiddag de gemeenteraadsleden Marianne Poot (VVD) en Emre Ünver (PvdA). Ook waren er deelraadsleden van PvdA, VVD en D66 bij dit werkbezoek aanwezig. Het gezelschap werd bijgepraat over de ketenaanpak voor mensen met afstand tot de arbeidsmarkt.

Duizend werklozen helpen
Het project Nieuw-West Werkt heeft als doel in 2012 en ’13 in totaal duizend mensen stapsgewijs naar werk te begeleiden door de inzet van een doorlopende leerwerklijn. Dit traject is een samenwerking tussen DWI, stadsdeel, Ymere en diverse wijkpartijen, zoals WerkPunt, Vrouw & Vaart en het Jongeren Servicepunt (JSP).

Vorig jaar waren er tien projecten met 145 deelnemers, dit jaar lopen er 22 projecten. De laatste tussenstand is dat er halverwege mei 233 aanmeldingen zijn, waarvan er 90 op training zijn, 40 een werkervaringsplek hebben en er vijftien zijn uitgestroomd naar werk.

Werkverschaffing of echte baan?
Een veelbesproken werkervaringsproject betreft de gastheren en -vrouwen op Plein 40/45 en het Osdorpplein. Twee van hen begeleiden het werkbezoek aan de Shoperade in winkelcentrum Osdorp. Het project heeft vijf van de twintig deelnemers inmiddels een echte baan opgeleverd. De voorzitters van beide winkeliersverenigingen, ook mee op het werkbezoek, zijn allebei positief over het project.

Deze ketenaanpak lijkt echt zijn vruchten af te werpen. Dat is een goede zaak. Als D66′er ben ik geen voorstander van doelloze tijdelijke werkverschaffing, maar projecten die leiden tot echte banen verdienen alle steun. De werkloosheid neemt schrikbarend snel toe, zeker onder jongeren. Projecten die hun afstand tot de arbeidsmarkt verkleinen en hen concrete kansen bieden zijn hard nodig. Maar dan wel kansen op echte banen, geen symboolpolitiek.

Treffend omschrijft Fretz de paradox van de aandacht: “Kunstenaars zijn over het algemeen sensitieve dwazen. Ik in elk geval wel. Dat men een mening over je heeft, kwetst soms. Tegenstrijdig is dat. Je klimt zelf op een podium, eigenlijk roep je telkens: zie mij!” Wie de publieke opinie opzoekt, moet in feite niet zo zeuren. Toch is het fascinerend om te zien hoezeer de drempel om te klagen, kankeren en kritiseren is verlaagd door de komst van sociale media als Twitter. Daarover schrijft Fretz:

“Langzaamaan werd ik in een orkaan gezogen die niks meer te maken had met het voeren van geinige terloopse gesprekken met onbekenden. Elke dag probeerde ik wel weer een hater te overtuigen dat ik heus open sta voor dialoog en best een aardige kerel ben. (…) De haters waren beslist geen anonieme idioten, maar gewoon mensen met vriendelijke gezichten die in hun Twitterbio schreven: ‘Levensgenieter – Wielrennen – Trotse vader van Lieve en Sterre’. Dat deze mensen al besloten hadden een onveranderlijke hekel aan mij te hebben: daar had de sensitieve dwaas in mij het moeilijk mee. Maar bovenal werd ik moe van mezelf, van mijn geplug: ‘Kom naar mijn show!’, mijn meningen – ‘denkt de minister nu echt dat…’ – en mijn gedachten over de waan van de minuut.”

Het probleem is dus tweeledig: wie al dan niet vrijblijvende tweets de wereld in slingert, moet niet gek opkijken als hij vervolgens al dan niet vrijblijvende kritiek retour krijgt. Het medicijn tegen dit gif is simpel: maak je er niet druk om. Je kunt er ook een stap verder in gaan: “Love your haters” schreef ik drie jaar geleden in de toenmalige discussie over reaguurders. Zo zie je maar: tijden veranderen, discussies niet. Relativeer de boel. Of maak er melige grapjes over, zoals Micha Wertheim dat zo treffend deed over reaguurder Droge Poepsteek.

UPDATE (12-05): De nieuwste trendy Twitter-afhaker is Bert Brussen. “De openheid van internet en de zogenaamde ‘vrijheid van meningsuiting’ heeft mij, zeker de laatste jaren, meer leed dan heil gebracht”, aldus de columnist die anderen op Twitter voortdurend uitscheldt en belastert. Hypocriet gehuil, heet dat. (Edit: Brussen heeft zijn klagerige blogpost gauw verwijderd.)

UPDATE (13-05): Voor wie heel hip wil quitten met Twitter (of Facebook) is er sinds kort een kek spel: SocialRoulette.net.

Ik krijg vaak mail van LinkedIn, te vaak eigenlijk. Dat ene mailtje van vandaag ontving ik niettemin graag: LinkedIn bestaat deze maand precies tien jaar en bedankt al haar 200 miljoen leden: “10 years, billions of connections, and 1 big thank you.”

Dat bedankje is terecht, want zonder leden hebben sociale netwerken geen bestaansrecht. Tegelijk is het natuurlijk in eerste instantie de verdienste van LinkedIn zelf, dat altijd een heldere koers heeft gevaren: temidden van alle brede netwerken waar lolligheid vaak de boventoon voert, is ‘LI’ altijd exclusief een zakelijk platform gebleven. Voor banen, opdrachten, en zakenpartners kijk je in eerste instantie hier.

Zelf heb ik in de loop der jaren veel aan LinkedIn gehad. Als journalist kon ik direct schakelen met ceo’s zonder tussenkomst van PR-functionarissen, als freelancer werd ik voorgesteld aan opdrachtgevers of zelfs direct door hen benaderd. Soms drukten ze hun waardering uit in een recommendation. Prachtig, want wat zij over me zeggen zegt veel meer dan wat ik over mezelf zeg.

Spammers op LinkedIn
Toch is dat zakelijke aspect van LinkedIn ook wel eens een nadeel. Nog los van de dubieuze types die je benaderen of de spammers in groepen, is ook LinkedIn zelf in de loop der jaren spammeriger geworden. De ‘exclusieve’ aanbiedingen vliegen je om de oren. Toppunt van irritatie waren de ’5%-berichten’ die velen met één druk op de knop op hun profiel knalden. Pure spam.

Maar zonder gekheid: LinkedIn is een geweldig medium. Minder luidruchtig dan Twitter of Facebook, maar minstens zo effectief voor personal branding. Vergeet de stroom marketingmails (of zet ze uit) en pluk de vruchten van dit zakelijke netwerk. Zeker in crisistijd.

Vandaag wordt Ajax kampioen. IJs en weder dienende, heet dat dan. Thuis tegen Willem II, de gedoodverfde degradant, moet het lukken. En als het niet lukt, lukt het volgende week tegen Groningen. Als fan geloof je dat, weet je dat zeker.

Afgelopen maand was ik in Amsterdam Zuidoost, op bezoek bij Heesterveld Creative Community. Pal tegenover deze kleurrijke broedplaats zag ik een al even kleurrijke ode aan de aanstaande kampioen. “Wij zijn Ajax, wij zijn Zuidoost”, luidde de tekst bij een graffiti-project dat scholieren van De Achtsprong en het Binnenmeer College hadden gemaakt. Dat is clubliefde. Mooi.

UPDATE 16:00 uur: Het kampioenschap is een feit. Ajax won overtuigend met 5-0 van Willem II. Hoe symbolisch: door dat resultaat werden de Amsterdammers eerste en de Tilburgers laatste. De derde titel op rij voor coach Frank de Boer. Gefeliciteerd, Ajax!

Is internet een afleiding, een timewaster? Soms wel. Vaak wel. Twee weken geleden was ik het zat. Ik merkte dat ik in verloren momenten naar mijn smartphone of tablet greep om doelloos spelletjes te doen. Natuurlijk struinde ik ook vaak schijnbaar doelloos over Twitter of Facebook, maar daar kon ik – mits gedoseerd – nog wel het nut van inzien. Op social media onderhou je contacten, volg je nieuws en doe je ideeën op. Maar al die spelletjes: waarom? Ik besloot de meeste van mijn apparaten te verwijderen, in de eerste plaats Songpop.

Songpop, de oorspronkelijke hype had ik vakkundig omzeild. Was ik er nog wel redelijk vroeg bij met Wordfeud en Draw Something, ditmaal haalde ik er aanvankelijk mijn neus voor op. Totdat ik me onlangs toch liet overhalen. “Jij weet toch ook zo veel van muziek?” Vervolgens ontrolt zich het patroon dat mij twee jaar geleden al deed afhaken bij Draw Something: het pingpongeffect. Je speelt een spelletje en wacht op je tegenstander om de uitdaging aan te gaan. Niet veel later komt er een bliepje en blijkt je tegenstander niet alleen jouw spel te hebben gespeeld, maar je ook alweer uitgedaagd te hebben voor een volgende. Die speel jij weer, waarna je de ander direct weer uitdaagt voor een nieuw duel. Dat zijn drie potjes in een paar minuten. En het gaat maar door.

Zo kon het gebeuren dat ik in een week tijd zeventig potjes Songpop speelde tegen dezelfde vriendin. Dat zijn tien partijtjes per dag. In het begin nog onschuldig leuk, maar na verloop van tijd wordt zo’n duel een obsessie. Bliep. Snel kijken: heb ik gewonnen? Nee, dan direct weer een spel spelen. Waarbij ‘Lithium’ van Nirvana inmiddels voor de tiende keer langskwam. Lekker nummer, maar de opdracht is: druk ‘m zo snel mogelijk weg. Songpop draait niet om de muziek, maar om de snelheid waarmee je (vaak dezelfde) liedjes raadt.

Songpop verwijderen van je iPhone
Twee weken geleden was ik deze obsessie zat en verwijderde ik Songpop van mijn telefoon. Tegelijk gooide ik ook allemaal andere zinloze spelletjes van mijn iPad: tennis, snooker, pool, pinball, vier-op-een-rij… Van patience had ik gelukkig al veel eerder afscheid genomen. Wat een verademing!Ik ben prompt weer een boek gaan lezen: ‘Stoner’ van John Williams.

De enige uitzondering maakte ik voor Wordfeud. Dit taalspel heb ik in mijn hart gesloten. Het scherpt je geest, maar het is bovenal een vorm van slow gaming: je speelt niet op tijd, kunt op een drukke dag rustig even niet omkijken naar je telefoon. In twee jaar tijd speelde ik inmiddels ruim 450 potjes ‘WF’. Verslavend is het zeker, maar het is een leuke verslaving. En ik probeer het te doseren.

Een jaar zonder internet
Helpen dit soort rigoureuze beslissingen tegen internetverslaving? Natuurlijk niet. Een verslaafde vindt altijd wel weer een andere afleiding. Neem nou Paul Miller, de Amerikaanse schrijver en webdesigner die zich een jaar afsloot van internet. Deze week zat zijn jaar van zelfkwelling erop. Zelfkwelling, want hij kwam er in dat jaar achter dat het niet zijn online leven was dat hem niet weerhield om productief en creatief te zijn, maar dat die tekortkomingen helemaal aan hemzelf lagen. Of zoals hij terugblikkend op The Verge schrijft:

“I wanted to figure out what the internet was ‘doing to me,’ so I could fight back. But the internet isn’t an individual pursuit, it’s something we do with each other. The internet is where people are.”

Het sociale van internet is niet iets om van weg te lopen, het is juist een zegen. Geloof de verhalen niet dat sociale media ons asocialer maakt. Wel is het belangrijk om te doseren. Zelf heb ik er enorm veel baat bij dat ik bepaalde spelletjes van mijn devices heb verwijderd. Ik voel me geconcentreerder, kan langer mijn aandacht bij mijn werk houden. Soms even een potje wordfeuden tussendoor voelt nu als een beloning, in plaats van een afleiding waar ik me schuldig over zou moeten voelen. Inhakend op Paul Miller: internet is onderdeel van ons leven, maar laat het niet je leven overnemen.

Het was woensdag stilte voor de storm. De deelraad van Nieuw-West werkte veel hamerstukken weg, maar was eigenlijk al met zijn hoofd bij de grote donkere wolk die boven het stadsdeel hing. En dan bedoel ik niet de kroning van Willem-Alexander in Amsterdam, die door de SP werd aangegrepen voor een discussie over de noodzaak om het staatsieportret van Beatrix volgende week te vervangen door een RVD-foto van haar zoon. Nee, dan bedoel ik de financiële evaluatie die we volgende maand gaan houden. In mei zal het gaan over de jaarrekening van 2012, maar ook over de extra bezuinigingen in het kader van het project Eén Stad Eén Opgave.

Raadsvoorzitter Piet van Grol hamerde er lustig op los: de notitie Wonen in Nieuw-West, de gewijzigde legestabel, de verordening peuterspeelzalen, benoeming van de kascommissie (ik werd unaniem gekozen tot nieuw lid, dank!) en enkele bestemmingsplannen. Ook over de ontheffing van de woonplaatsvereiste voor de wethouders Bos en Verdonk (die laatste woont haar hele ambtstermijn al níet in Nieuw-West) werd maar kort gemopperd.

Portret van Willem-Alexander
Spannender werd het bij de discussie over het portret van onze aanstaande koning: niet alleen de SP stemde tegen diens beeltenis in onze raadszaal, ook Tulpen voor Amsterdam, GroenLinks en vier PvdA’ers lieten hun republikeinse sentimenten opspelen. En dat terwijl het een goed gebruik is om zo’n portret op te hangen, of je nou voor of tegen het koningshuis bent.

De werkelijke spanning betreft natuurlijk de financiële huishouding van ons stadsdeel. De Rekeningcommissie, waar ik zelf ook in zit, is al in gesprek met de ambtenaren en accountants van ACAM over de jaarrekening die we in mei raadsbreed gaan bespreken. ACAM heeft de financiële administratie goedgekeurd, dus dat is alvast positief nieuws. Toch is nog niet het laatste woord gezegd over onze boekhouding, al was het maar omdat stedelijk wethouder Pieter Hilhorst dolgraag een greep zou doen in de algemene reserves van de stadsdelen. Wordt Nieuw-West dan gestraft omdat we het braafste jongetje van de klas zijn?

Eén Stad, Eén Opgave
Een politiek debat over de financiën van Nieuw-West kan niet los worden gezien van de financiële perikelen van de stad Amsterdam. Het programma Eén Stad Eén Opgave (1S1O) heeft Stopera en stadsdelen zwaar verdeeld, omdat die laatsten door Hilhorst extra gekort dreigen te gaan worden voor de tegenvallende bezuinigingen van anderen, namelijk de stedelijke ambtelijke diensten. “In feite is het programma 1S1O mislukt”, schreef Achmed Baadoud als portefeuillehouder Financiën vorige week aan de deelraad.

In deze crisistijd hangen de donkere wolken van extra bezuinigingen continu boven stad en stadsdelen. In dat licht is het belangrijk om extra kritisch te kijken naar het huishoudboekje van Nieuw-West. Zorgen we goed voor onze bewoners, maar houden we tegelijk ook wat geld achter de hand voor nieuwe tegenvallers? Dat is de stilte voor de storm.

Als D66-raadslid doet Jeroen Mirck elke maand onder de titel ‘In de raad’ verslag van zijn ervaring in de lokale politiek, ook op Dichtbij.nl en Amsterdam Centraal.

Daar sta je dan, Andrei Vreeling. Voor de tweede keer in ruim een jaar tijd ben je in opspraak gekomen door een tweet. Eerst over bangalijstjes, nu over de ‘ezels’ in het college van burgemeester en wethouders in Hellevoetsluis. De eerste tweet kostte je het voorzitterschap van de Jongerenraad, de tweede leidde zelfs tot ontslag uit dat adviesorgaan. Dat gaat ver, te ver. Zelf spreek je over ‘censuur’. Ik sta achter je, maar toch geef ik je een vaderlijk advies mee.

Wat vooraf ging aan deze column van mij is het volgende: ik heb Andrei Vreeling ontmoet op het Blogbal 2013, waar hij presentator was en ik spreker. Na afloop spraken we elkaar uitgebreid over politiek, polemiek en media. Andrei is 20 jaar, maar hij heeft een scherpe, frisse blik op de wereld. Een politicus in de dop, was mijn eerste gedachte. Sterker nog: Andrei bemoeit zich al actief met de lokale politiek in zijn woonplaats Hellevoetsluis. Maar daar is dus nu een rel ontstaan.

DDR-praktijken
Een maand geleden twitterde Andrei een foto van drie ezels en een schaap, een schilderij uit het gemeentehuis, met als bijschrift: ‘Hellevoets college van B en W geportretteerd.’ Wethouder jeugdbeleid Jorriena de Jongh riep hem als lid van de Jongerenraad ter verantwoording, maar hij weigerde het gesprek. In De Telegraaf zegt Andrei vandaag: “Ik zag niet in waarom ik op het matje moest komen voor een tweet vanaf mijn privé-account. Dat zijn DDR-praktijken. Het was bovendien overduidelijk een grapje.”

Het college van Hellevoetsluis nam een rigoureuze maatregel: het royeerde Andrei. Daarover werd zelfs een (geanonimiseerd) persbericht verstuurd:

“Het college van B&W heeft besloten een lid van de Hellevoetse Jongerenraad te ontslaan van zijn taken binnen het adviesorgaan. Het college zegt de samenwerking met de secretaris van de Jongerenraad op. Reden hiervoor is een breuk in de vertrouwensrelatie en het ontbreken van respect in de houding van de secretaris.”

De gemeente liegt
Andrei liet het er niet bij zitten en zocht de media op: hij sprak over de kwestie op de lokale radio en staat vandaag met interviews in AD en De Telegraaf. Terugkeren in zijn functie wil hij niet, excuses wel. Het college van B&W is onprofessioneel en liegt, schrijft hij op zijn blog:

“De Gemeente Hellevoetsluis heeft drie brieven de deur uitgedaan. Eén naar de Jongerenraad, met een bepaalde argumentatie. Eén naar de Gemeenteraad, met andere argumentatie. En één naar mij, met weer een andere argumentatie. In mijn brief werden ook de tweets van vorig jaar genoemd, terwijl (gemeentelijk woordvoerder) Carole Bakker na vragen van journalist Kevin Spanjersberg heeft gezegd dat het niet speelt.”

Tot zover de affaire-Vreeling, de heibel in Hellevoetsluis. Nu door naar mijn vaderlijke advies (we schelen immers 21 jaar). Andrei vroeg me op het Blogbal om als ervaringsdeskundige op het gebied van media en politiek af en toe eens een column te schrijven voor zijn groepsblog Volvens.nl. Toen ‘ezel-gate’ enkele weken geleden de kop opstak, wist ik meteen: wat een geweldig onderwerp voor een eerste column!

Publieke functie
Andrei, je hebt de vrijheid om op Twitter, op je blog en waar dan ook te zeggen wat je goeddunkt. Toch leert deze kwestie je een wijze les: politiek of bestuurswerk in het publieke domein staat hier NOOIT helemaal los van. Als politicus of bestuurder heb je een publieke functie waarop je ALTIJD aangesproken kunt worden. Dat je een tweet verstuurt als privé-mening doet daar niets aan af. Het gaat er niet om of je gelijk hebt, maar om het effect dat je ermee sorteert. Een flauwe grap over het college van B&W dat je zelf adviseert, ondergraaft de onderlinge verhoudingen. ‘Niet handig’, heet dat in PR-speech.

Los daarvan vind ik de reactie van het college zwaar overtrokken. Was gewoon even koffie gaan drinken met Jorriena de Jongh, dan had dit met een sisser kunnen afgelopen. Geen persberichten, geen royement, geen gezeik. Al kan ik me voorstellen dat een eigenwijze opiniemaker als jij juist graag de knuppel in het Hellevoetse hoenderhok gooit. Je houdt van lekker rellen.

Daar sta je dan, Andrei Vreeling. De dag die je wist dat zou komen is eindelijk hier. Is het erg wat er nu gebeurt? Welnee, jou zien we binnenkort terug in een andere rol, met net zulke uitgesproken meningen als voorheen. Zoals een beroemde gouverneur het ooit zei: “I’ll be back.”

De column verschijnt ook op de jongerensite Volvens.nl.

Ooit meegedaan aan een wedstrijd traplopen? Ik niet. Zaterdag waagde ik een poging bij de Race To The Top van het Ramada Apollo Hotel aan het Rembrandtpark. Deze achttien verdiepingen tellende kolos is een echte eyecatcher aan de rand van het park waar ik zelf vaak hardloop. Voor Nieuw-West is dit nieuwe hotel bovendien een geweldige economische impuls, waar ik als deelraadslid heel blij van word. Vergeet ook het geweldige uitzicht vanuit de skylounge niet. Genoeg redenen dus om mee te doen.

Zaterdagmorgen verzamelde een veertigtal lopers zich onder het voormalige Elsevier-gebouw. Organisator en fitnesscoach Nicole van der Plas van loopclub Urbanics Amsterdam schudde iedereen wakker met een enthousiaste warming-up, waarna de lopers om de vijftien seconden één voor één werden weggeschoten. “Anders wordt het file in het trapgat”, aldus Nicole. Volgens haar stonden ons 2020 treden te wachten.

Verticaal hardlopen
Zelf was ik als negentiende aan de beurt. Een kort rondje op de binnenplaats en daarna dook ik het trapportaal in. Fanatiek rende ik met twee treden per pas naar boven. Al gauw haalde ik het meisje in dat dertig seconden voor me was gestart. Zij was al gaan wandelen, want de zwaartekracht had inmiddels zijn tol geëist. “Dat gaat mij niet gebeuren”, hoorde ik mezelf denken. Onzin, want een paar verdiepingen hoger was ook ik buiten adem in het bloedhete trapgat en veranderde rennen in het zetten van grote stappen.

Een traploopwedstrijd is niet te vergelijken met horizontaal hardlopen. De afstand mag dan wellicht niet zo enorm ver zijn, maar het is stukken zwaarder omdat je de strijd aangaat met de zwaartekracht. De Ramada-race vraagt om dosering: je moet namelijk drie keer omhoog en twee keer omlaag. Onderweg naar beneden kun je energie bijtanken voor de volgende ‘take-off’. Verder is het verstand op nul en knallen. Maar dus wel gedoseerd.

Urban running
Deze traploopwedstrijd is een vorm van urban running, waarbij je de obstakels van de stad gebruikt in je parcours. In een tv-reportage op AT5 zegt trendwatcher Adjiedj Bakas hierover:

“We leven in een beleveniseconomie. Deze vorm met obstakels nemen in je eigen stad, waar je je ook mee kan identificeren, dat zie je steeds meer opkomen. Het is typisch een stadsding en het past ook bij mensen die echt houden van hun stad, er een soort patriottistisch gevoel bij hebben. In steden als Amsterdam, New York en Berlijn hebben mensen dat.”

De uiteindelijke winnaar Huub van der Wart deed ruim tien minuten over het driemaal beklimmen van het Ramada Hotel, een geweldige prestatie. Zelf was ik na een kwartiertje boven, totaal buiten adem. Wel eens gehoord van het 1500-meterhoestje bij het langebaanschaatsen? Welnu, bij het schrijven van dit stukje zit ik een dag later nog steeds te hoesten. De spierpijn valt daarentegen mee. Ik denk er zelfs over om de volgende keer weer mee te doen, als Urbanics in september opnieuw een Race To The Top organiseert in het kader van 24 uur Nieuw-West. Tsjakka, the sky is the limit!

Deze column staat ook op Nice Nieuw-West.

Je moet maar durven: ruim een maand na het slopen van Weblog.nl lanceert uitgeverij Sanoma een nieuw platform voor webloggers: Blogtoday.nl. De opzet is wel totaal anders: dit nieuwe ‘influencers-netwerk’ is bedoeld om bloggers aan adverteerders te koppelen. Het draait daarbij specifiek om beauty-, fashion- en lifestylebloggers, omdat zij veel invloed hebben op het koopgedrag van hun trouwe volgers. Een goudmijn voor adverteerders, meent Sanoma. 

Voor Blogtoday worden bloggers geselecteerd die gaan samenwerken met bestaande merken van Sanoma, zoals Grazia, Styletoday, Marie Claire en Fashionista. “Op deze manier profiteren bloggers, Sanoma-merken én adverteerders van elkaar”, aldus de uitgever. “Door de combinatie te maken met Sanoma’s sterke merken en redacties wordt adverteerders een propositie geboden die geïntegreerd kan worden met hun reguliere media-inzet bij ons. Zo wordt de drempel verlaagd en is er een one-stop-shop voor campagnes waardoor alle uitingen elkaar nog meer versterken.”

Bloggers werken samen met A-merken
Uit een in maart 2013 verschenen rapport van Technorati blijkt dat ondanks het enorme gebruik van social media slechts 10% van het digitale adverteerdersbudget in ‘social’ wordt gestoken. Ook laat het onderzoek zien dat online influencers, zoals bloggers, nog te weinig onderdeel zijn van de marketingmix. Met Blogtoday aast Sanoma nu dus op dat gat in de markt.

“Bloggers blijven eigenaar van hun blog,” vertelt Marijn Luchtman, Sanoma’s uitgever Online Vrouwen. “Wij doen de verkoop van advertenties, de marketing en promotie. Daarnaast helpen wij met het verbeteren van de site en het verhogen van de traffic zodat ze nog interessanter worden voor adverteerders. Blogtoday stelt bloggers in staat samenwerkingen aan te gaan met sterke A-merken uit ons portfolio als Grazia, Marie Claire, Styletoday en Fashionista. Adverteerders kunnen hier op inhaken. Op die manier kan er een structurele samenwerking ontstaan met de belangrijkste online influencers.”

Van 6 naar 30 beautybloggers
Blogtoday start met zes geselecteerde bloggers, maar hoopt er eind 2013 minstens dertig te hebben gestrikt. De eerste bloggers zijn:

1. Byaranka (beautyblogger, 30.000 unieke bezoekers per maand)
2. Helen van Beautyill (beautyblogger, expert in nailart)
3. Everythingtim (beautyblogger, 5.000 abonnees op YouTube)
4. Anne van Yourlittleblackbook (lifestyleblogger)
5. Mimi van Mimifashionland.com (fashionblogger en illustrator)
6. Negin Mirsalehi (fashionblogger, 600.000 volgers Instagram en 30.000 likes op Facebook).

Het is de bedoeling dat Blogtoday.nl uitgroeit tot “een uniek platform waar een blogfan straks heengaat om de leukste blogs van Nederland te kunnen lezen op één plek. De blogs zullen hier onderling ook van profiteren, omdat zowel het netwerk alsook de andere blogs verkeer naar elkaar gaan sturen.”

Het klinkt allemaal prachtig, maar er zitten natuurlijk wel een paar addertjes onder het gras. Ten eerste heeft Sanoma een slechte trackrecord als het gaat om de kruisbestuiving van blogs. Het bedrijf faalde jarenlang om die waarde te verzilveren met Weblog.nl. Daarnaast hebben veel lezers van blogs een broertje dood aan commerciële blogposts, waardoor advertorials averechts kunnen werken voor een blogger.

Toch leert de praktijk dat commercie op blogs vaker voorkomt dan menigeen denkt. Zeker blogs over beauty, fashion en lifestyle lenen zich er bij uitstek voor, al was het maar omdat ze vaak juist bestaan bij gratie van opgestuurde samples door bedrijven. Dus wie weet is Blogtoday inderdaad een gouden greep van Sanoma. Het Weblog-debacle indacht denk ik voorlopig nog: eerst zien, dan geloven.

Dit artikel verscheen ook als column op Adformatie.nl.