Saverin: “You and Erica split up.”
Zuckerberg: “How did you know that?”
Saverin: “It’s on your blog.”
Facebook-oprichter Mark Zuckerberg is een lul. Dat is kort gezegd de boodschap van de succesvolle bioscoopfilm The Social Network, onder regie van David Fincher (Se7en, Fight Club). “You don’t get to 500 million friends without making a few enemies.” Het is allemaal wat dik aangezet, maar de film werkt wel. Je proeft de euforie van het briljante idee, de gekte van Silicon Valley, maar vooral ook het harde zakenleven waar soms geen ruimte is voor vriendschap.
Dat Zuckerberg al jaren een vaste vriendin heeft, is gemakshalve uit de film gefilterd om hem weg te kunnen zetten als vrouwonvriendelijke nerd. Correctie, ex Erica zegt het zo: “You’re going to go through life thinking that girls don’t like you because you’re a nerd. And I want you to know, from the bottom of my heart, that that won’t be true. It’ll be because you’re an asshole.” Later vult Zuckerbergs advocate dat aan met: “You’re not an asshole, Mark. You’re just trying so hard to be.”
Toeval of niet: het is uitgerekend vandaag Unfriend Day. Daarom de vraag: wat vonden jullie van de film over de oprichter van de grootste vriendensite ter wereld? Was regisseur Fincher onvriendelijk voor hem, en leek dat je terecht? Laten we The Social Network beoordelen in Facebook-termen: ‘Do you like this?’
“Three minutes to the biggest battle of our professional lives. All comes down to today, and either, we heal as a team, or we’re gonna crumble. Inch by inch, play by play. Until we’re finished. We’re in hell right now, gentlemen. Believe me. And, we can stay here, get the shit kicked out of us, or we can fight our way back into the light. We can climb outta hell… one inch at a time.”
Van Al Pacino kun je talloze monologen eindeloos terugkijken. Godfather, Donnie Brasco, Scarface, Town Hall, Glengarry Glen Ross… maar toch zeker ook zijn rol als footballcoach Tony d’Amato in Any Given Sunday (1999). Hockeycoach Marc Lammers haalde gisteren die befaamde motivatiespeech terug op het Deloitte Innovation Community Event. Lammers had zelf een gedreven verhaal gehouden over hoe hij de Nederlandse hockeydames klaarstoomde tot het team dat twee jaar geleden Olympisch goud won. Zijn peptalk duurde een uur, maar verveelde nergens. Lammers sloot af met Pacino, die het concept peptalk nog even in de overdrive gooide.
“The inches we need are everywhere around us. They’re in every break of the game, every minute, every second. On this team we fight for that inch. On this team we tear ourselves and everyone else around us to pieces for that inch. We claw with our fingernails for that inch. Because we know when add up all those inches, that’s gonna make the fucking difference between winning and losing. Between living and dying! I’ll tell you this: in any fight it’s the guy whose willing to die who’s gonna win that inch.”
De mooiste vrouw op aarde bestaat niet. Of eigenlijk weer wel. Ze bestaat voortdurend, maar is telkens iemand anders. Op momenten dat je verliefd bent, is het jouw vriendin. Dat is nooit gelogen, want sommige dingen zijn gewoon altijd waar, hoe subjectief ook. Toch is er ook zoiets als universele schoonheid, waar een select gezelschap vrouwen over beschikt. Romy Schneider is zo iemand. Beroemd als Sissy (1957), maar ook adembenemend in La Piscine (1969). En in het nooit voltooide Inferno.
Ken je het gevoel dat alles je ontglipt? Dat anderen bepalen wat er met jouw leven gebeurt? Dat je totaal machteloos staat tegenover de Grote Boze Wereld? Geen film die dat gevoel zo mooi registreert als ‘A Serious Man’, deze week genomineerd voor de Oscars.
Deze week heb ik een sociaal experiment gedaan: ik ben naar de filmhit Avatar gaan kijken zonder ook maar iets van de film te hebben gezien of gelezen. Geen trailer, geen filmfragmenten op tv of YouTube, geen recensies, geen interviews met regisseur James Cameron. Ik heb me louter gebaseerd op wat mijn kennissen erover zeiden, op Twitter of in het niet-virtuele leven. Gek genoeg leverde me dat bijna alleen maar waardeoordelen op (“Topfilm!”), maar zelfs na actief doorvragen werd me nog altijd niet duidelijk wat ik nu eigenlijk precies van Avatar moest verwachten. Dus ging ik redelijk blanco naar de bioscoop.
Natuurlijk had ik nieuwsberichten gelezen over de film: dat hij alle filmrecords breekt en prijzen wint, dat de Amerikaanse conservatieven er boos over zijn en fans er soms zelfs depressief van worden, dat inheemse volken zich erin herkennen en dat 3D-films dankzij Avatar steeds populairder worden. Toch zei dat alles me nog altijd vrij weinig over de film zelf.
Nog voor de film ‘Komt een vrouw bij de dokter’ in première ging, was er alweer landelijke discussie over het verhaal van schrijver Kluun: terwijl zijn vrouw langzaam aan kanker sterft, neukt hoofdpersoon Stijn alles wat los en vast zit. Wat is daar zo erg aan?
Gisteren zag ik de journalistieke thriller State Of Play in de bioscoop. Of politieke thriller, zo u wilt. Feit is dat de film van regisseur Kevin MacDonald gaat over de wurggreep waarin politiek en journalistiek elkaar geklemd houden. Maar tegelijk worden er meer robbertjes uitgevochten: de strijd tussen journalistiek en politie (als het gaat om het achterhouden van bewijsmateriaal), maar ook de strijd tussen de journalist en de blogger van dezelfde krant. Print versus online. Journalistiek versus bloggen. Dat laatste boeit me natuurlijk enorm, als bloggende journalist. Als journalistieke blogger. Als journalist én blogger.
“Marokkaans jochie dringt voor bij de bus… om de chauffeur een zoen te geven. Het is zijn vader.” Deze anekdote speelde zich gisteren voor mijn ogen af in de Interliner van Schiphol naar Haarlem, ter hoogte van Schalkwijk. Het was zo’n mooi intiem moment dat ik erover twitterde. Bijzonder dat je een heel verhaal soms kwijt kunt in minder dan 140 tekens.
Vandaag wees iemand me erop dat deze scene naadloos past in A Bronx Tale, de meest vertederende maffiafilm ooit gemaakt. Robert De Niro speelt een goedwillende buschauffeur die wordt gechanteerd door de lokale mafia. Hij probeert zijn zoontje ver te houden van hun verkeerde invloeden. Prachtige film, en inderdaad, de overeenkomsten zijn treffend. Schalkwijk is trouwens ook een soort Bronx.
Nog geen week nadat ik Woody Allen klarinet zag spelen in Paradiso, ging ik opnieuw naar hem kijken. Of beter gezegd: naar zijn nieuwe film Vicky Cristina Barcelona. Ik waardeer Allen enorm als regisseur, bovendien ging ik afgelopen zomer nog naar Barcelona op vakantie. Eenmaal in de bioscoop gaat al je aandacht echter uit naar de vrouwelijke hoofdrolspelers. Wat wil je ook, met een cast waarin Scarlett Johansson en Penelope Cruz om de aandacht vechten.
Is het toeval als je eigen kwaliteitskrant in één week tijd tot twee keer toe verwijst naar dezelfde briljante scene uit dezelfde briljante film? Zonder dat beide situaties iets met elkaar te maken hebben, zonder dat de film ook maar enigszins recent of hernieuwd actueel is. Filmkenners die de titel boven dit bericht lezen, weten welke film ik bedoel: One Flew Over The Cuckoo’s Nest (Milos Forman, 1975), met Jack Nicholson in misschien wel zijn beste hoofdrol ooit. Voluit zegt hij: “But I tried, didn’t I? Goddamnit, at least I did that.” Dit citaat had ineens betrekking op een politicus en een sporter.
