Het meisje achter de balie van de Chinees is zenuwachtig. Maar vooral: ze is alles behalve Chinees. Een jaar of zestien is ze, dit is haar zomerbaantje. Het is de eerste zondag van augustus, morgen is de eerste werkdag van mijn nieuwe baan en ik heb besloten Chinees te halen. Geen gedoe. Maar voor het nieuwe meisje van de Chinees is het wel gedoe. Het is ook haar Eerste Werkdag.
Het zit erop. Vandaag was mijn laatste dag bij de VARA. Ik verlaat de redactie van Joop.nl om community officer te worden bij Deloitte Innovation. Iets heel anders, een spannende sprong in het diepe. Daar hou ik van. Net zoals ik vorig jaar vol enthousiasme in het Joop-avontuur ben gesprongen.
Joop.nl staat als een huis, daar ben ik best trots op. Iedereen bij de VARA bedankt voor de leuke samenwerking. Mijn speciale dank gaat natuurlijk uit naar mijn Joop-collega’s Samira Ahli, Maarten van den Heuvel en Francisco van Jole. Samen lekker die rechtse kleautzakjes een hak gezet, haha.
Het ga jullie goed. Met Paars Plus nu serieus op komst moet dat zeker gaan lukken. En ik blijf natuurlijk opiniemaker op Joop.nl. Nu uitloggen uit het VARA-netwerk en op naar nieuwe avonturen.
Het staat in de Volkskrant, dus is het waar: ik vertrek bij Joop.nl. Na bijna een jaar met veel plezier te hebben meegebouwd aan de progressieve opiniesite van de VARA vind ik het tijd voor iets nieuws, iets anders. Per 1 augustus 2010 heb ik een nieuwe baan: community officer bij Deloitte Innovation. Vanmorgen meldde de Volkskrant, in een kader bij een artikel over Joop.nl:
Mijn nieuwe baan past naadloos in de nieuwe initiatieven waar ik de afgelopen jaren aan heb meegewerkt: Adfoblog (Adformatie), Mindz.com en het laatste jaar dus Joop.nl. Deloitte biedt me de mogelijkheid om me met social media te blijven bezighouden, maar ook mezelf te verbreden door te gaan werken in een zakelijke omgeving. Iets heel anders dan Joop.nl, maar tegelijk sluit het goed aan op wat ik kan. Binnenkort meer over die nieuwe baan, als ik er eenmaal ben gestart.
Er is deze week iets gebeurd waardoor Nederland genadeloos is opgedeeld in twee kampen. Nee, ik bedoel niet de uitslag van de verkiezingen. De strijd tussen links en rechts was een prachtige hype, maar vrijdag wisselden velen hem in voor de volgende waan van de dag: het WK voetbal in Zuid-Afrika. Ook dat wereldkampioenschap splijt ons land in tweeën: zij die niets met voetbal hebben en zij die drie weken lang aan de buis zitten gekluisterd. “Verandert jouw man tijdens het WK in een bierdrinkende aap?” vraag relatiecoach Caroline Franssen zich af in haar blogpost ‘Hoe overleeft je relatie het WK?’. O jee, dacht ik, de mannen hebben het weer eens gedaan. Natuurlijk bestaan ze volop, de egocentrische voetbalverslaafden. Bovendien geloof ik maar al goed wat Federatie Opvang vanaf dit weekend in een reclamecampagne tegen huiselijk geweld zegt: “Als Oranje verliest, slaat papa ons. Gezellig zo’n WK. Zet huiselijk geweld buitenspel.”
Dodenherdenking 2009 was voor mij een bijzondere dag, waarbij ik eigenlijk gedurende de hele dag heb nagedacht over oorlog en verzet. Dat kwam mede door de aanslag op Koninginnedag, vier dagen eerder in Apeldoorn. Nu, een jaar later, was dat gevoel anders. Er hing een negatieve sfeer rond Dodenherdenking en ook Bevrijdingsdag. “Laten we zo’n jaarlijkse bijeenkomst maar afschaffen”, hoor ik steeds meer mensen zeggen. Dat snap ik niet. Net als het opvallend negatieve sentiment op Twitter tegen #twitterstilte, de voorgestelde herdenkingscode. Op de koop toe verstoorde iemand de herdenking op de Dam, waarna in de paniek tientallen gewonden vielen.
Dit weekend was ik weer even in Zevenaar. Niet omdat het zo’n onweerstaanbare hotspot is, maar omdat mijn moeder er woont. Het was gezellig om weer even terug te zijn in de stad waar ik een paar jaar op school heb gezeten. Maar verder vind ik er weinig aan, in Zevenaar. Ik ben niet de enige, getuige de befaamde sketch van cabaretier Najib Amhali. Nu geloof ik best dat echte inwoners van Zevenaar dat anders zien, maar je kunt ook overdrijven. Dat doet het tijdschrift Uit, dat ik op de terugweg las in Arnhem. Dat blad slaat helemaal door. Leest u even mee?
Op Tweede Kerstdag gaf ik een boek weg. Indachtig de titel van dat boek (Ik ben God) vroeg ik aan de lezers van mijn weblog om een eigen interpretatie te geven van dat thema. De mooiste interpretatie zou worden beloond met een exemplaar van het boek. Hoewel mijn weblog het afgelopen jaar ruim 100.000 unieke bezoekers mocht verwelkomen, liep de weggeefactie alles behalve storm. Dat is geen ramp, maar toch ga je jezelf op zo’n moment een aantal existentiële vragen stellen, met als uitgangspunt: waar lag het aan?
Afijn, vult u zelf maar in. Drie mensen beschreven in de comments onder mijn oproep hun eigen interpretatie van het thema ‘Ik ben God’. Zelf heb ik daar een winnaar uit gekozen.
Een gelukkig 2010 toegewenst, beste vriend, familie, googelaar, reaguurder, twitteraar of toevallige passant. Een nieuw jaar met nieuwe kansen. Met deze foto van mijn dagelijkse uitzicht wil ik dat uitdrukken: het leven als kruispunt, met een schier eindeloze hoeveelheid keuzes. Marit en ik. Joop en ik. Mirck Media en ik. D66 en ik. En al die andere connecties die een nieuwe fase ingaan. Wordt vervolgd.
Today, I reached the age of thirty-eight. “The number 38 was especially prominent in Norse mythology. The number was said to represent unnatural bravery, characteristic of the legendary heroes of Norse sagas. Most legendary sagas were divided into 38 chapters, and the number often recurred throughout stories, with the heroes combating giants or other beasts in groups of 38. The number came to be adopted by the Hardrada clan, and was displayed on their crest in the form of 38 ravens set around 38 outward-facing arrows. The number was also significant in Egyptian mythology, as it was the characteristic number of Anubis, the jackal-headed god of death and mummification. Egyptian pharaohs were often buried with 38 statues of cat guardians, and their sarcophagi were adorned with 38 ankhs.” (Wikipedia)
