In een paar uur reis je van Amsterdam naar Vlieland, maar wat een wereld van verschil. In plaats van een voortdurend ruis van omgevingsgeluid (overal stemmen, auto’s en tramgerinkel) hoor je in de duinen of natuurgebied Vliehors vrijwel niets. Daags voor de lente verstoren alleen de zee en een enkele meeuw de serene stilte, plus driemaal daags een veerboot. Dit weekend hebben we even wat rust en stilte bijgetankt. Heerlijk!
Zuid-Afrika stond dit jaar in het centrum van de aandacht. In de eerste plaats natuurlijk vanwege het WK voetbal, waar Oranje het tot de finale schopte. In het verlengde van dat mediaspektakel was er ook de internationale doorbraak van Zuidafrikaanse hiphop: Die Antwoord en Jack Parow stonden beide op Lowlands, terwijl zelfs de kijker van De Wereld Draait Door werd getrakteerd op de besnorde rapper met de langgeklepte pet. Aangezien ik geen zin heb om de zoveelste recensie te schrijven over de geniale gekte van deze beide hiphop-acts, zoom ik deze laatste dagen van het jaar in op het land waar het allemaal om draaide. Dat doe ik aan de hand van de dagboekstrip ‘Donker’ van Maaike Hartjes, die de vooroordelen van onze westerse wereld jegens Zuid-Afrika optekende.
Montenegro is een land van contrasten. Badplaatsen met luide techno-muziek worden afgewisseld met een zwaar socialistisch mausoleum voor voormalig leider (‘vladika’) Petar II Petrovic Njegos.
Op vakantie in Kroatië vraag je je soms vertwijfeld af: waarom merk ik aan niets dat dit land nog geen vijftien jaar geleden verscheurd werd door de Balkanoorlog? In die tijd schoten de Serviërs het historische Dubrovnik aan flarden om de Kroatische moraal te breken. Door een razendsnelle restauratie is daar niks meer van te merken, uitgezonderd een foto-expositie die de ‘Dubrovnik Defenders’ herdenkt. Onze autorit langs de Adriatische kust laat een heel ander land zien: een ongestoorde mix van Italië en Griekenland.
Ver van huis luidde ik het nieuwe jaar in. Ver van huis, maar toch dichtbij. Marokko is immers maar een paar uur vliegen. En is Amsterdam zelf niet ook een beetje Marokkaans getint? Die laatste vergelijking loopt natuurlijk mank, want een betoverende oude stad als Marrakesh doet in niets denken aan de Marokkaanse couleur locale die ik in Slotervaart tegenkom. Om nog maar te zwijgen van de uitgestrekte Hoge Atlas.
Na een prachtig winters weekend was het trein- en wegverkeer flink ontregeld. Je moet er iets voor over hebben om een witte kerst te krijgen, nietwaar? Zelf reisde ik vandaag net buiten de spits, zonder enig probleem. De treinen reden en het uitzicht bestond uit prachtige winterlandschappen. Moest jij vandaag op pad, en zo ja: hoe verliep jouw reis?
Een paar weken voordat ik met mijn vader op reis ging naar Indonesië, ontploften er bommen in twee hotels in Jakarta. We besloten toch te gaan. Nog maar net in Java gearriveerd, stierf een Javaan aan de Mexicaanse griep. En kreeg ik zelf griep. Stuk voor stuk slechte signalen, maar zonder gevolgen. Het werd een prachtige vakantie.
Rampokan is het sleutelwerk uit het oeuvre van stripmaker Peter van Dongen, waar hij in totaal veertien jaar aan werkte. Zes jaar na het eerste deel verscheen in 2004 eindelijk het sluitstuk van dit tweeluik. Gedurende zijn werk aan dit imposante Indië-monument had ik veelvuldig contact met Van Dongen. Zo interviewde ik hem in 1998 uitvoerig voor Stripschrift. Aangezien ik deze zomer zelf een reis maak naar Indonesië, ontruk ik dit vraaggesprek aan de vergetelheid. Een beeldroman om nooit te vergeten over een stukje Nederlands verleden om nooit te vergeten.
Mijn vakantie zit er weer op. Tien dagen Andalusië, die ik internetloos heb doorgebracht. Nog steeds staat mijn hoofd niet naar werken, dus hou ik het simpel vandaag, met een fotoverslag. Een uitgebreid fotoverslag, dat wel.
“Het werkelijke succes van een online community is de mix tussen de echte en de virtuele wereld.” Deze uitspraak gaat over Dopplr.com, een zakelijk reisnetwerk. In de Emerce van deze maand staat een uitgebreid interview dat ik in Brussel had met chairwoman Lisa Sounio. “Veel sociale netwerken zijn een grote woonkamer waar alles en iedereen maar gewoon binnenloopt. Wij wilden juist géén grote woonkamer creëren. Het gaat er bij Dopplr om: waar zijn de vrienden waarmee je écht zou afspreken op reis? Dat maakt het netwerk relevant.”