Vandaag geef ik een avondcursus Corporate Blogging aan de Hogeschool Utrecht. Een onderwerp dat goed bij me past, want als journalist annex blogger ken ik de blogosfeer van alle kanten, dus ook de corporate kant. De bedrijfsmatige toepassing van weblogs is immers een terugkerend thema van de vakbladen Adformatie en Emerce, waar ik achtereenvolgens werkzaam was (en bij Emerce nog steeds). Als aftrap signaleer ik hier alvast enkele ontwikkelingen aangaande corporate blogging. Handig vooral voor de cursisten, die hier dus een online naslagwerkje vinden (dat ik na de cursus ga uitbreiden met de presentatie op SlideShare). Waar staat corporate blogging anno nu?

Nadat het reguliere bloggen (schrijven op een weblog) in de jaren na de millenniumwisseling steeds populairder werd, gingen ook bedrijven zich schoorvoetend afvragen of zij niet eens moesten gaan bloggen. Die discussie werd onder meer aangezwengeld door Robert Scoble, die als techblogger een van de gezichten van Microsoft was. Samen met Shel Israel publiceerde hij begin 2006 Naked Conversations, dat wel het toonaangevende boek over corporate blogging genoemd kan worden. Een citaat:

“We believe that blogging is not just wise for businesses wishing to be closer with their customers, but essential. We envision a day in the near future when companies that don’t blog will be held suspect to some degree, with people wondering whether those companies have something to hide or whether the owners are worried about what the people who work for them have to say.”

Dit toekomstvisioen verwoordt precies de redenen om als bedrijf te gaan bloggen: transparantie, authenticiteit, een nauwere band met de consument. Hoewel er uitstekende voorbeelden zijn van bedrijven die corporate blogging succesvol toepassen, klinkt er ook geregeld een sceptisch geluid. Soms wordt corporate blogging zelfs alweer dood verklaard, zoals door PR-specialist Amanda Chapel in de zomer van 2007:

“Last week, with very little notice or elaboration, the bubble around all the corporate blogging hype broke quietly. (…) There’s no compelling reason for corporate blogging. If anything it comes with a hint of threat. “Cluetrain”, damn that Dave Weinberger, that’s what started all this noise. The Achilles Heel of the Cluetrain is property. No one consulted the corporate owners! And truth is, the evangelists actually have contempt for the owners. In the words of Shel Holtz, ‘Screw the owners. Customers (we) come first’.”

Chapel viel over onderzoek van PR-bureau Porter Novelli, dat in september 2008 wederom met bevindingen kwam, ditmaal uitsluitend gebaseerd op de Nederlandse markt. Daaruit blijkt dat eenderde van de ondervraagde communicatieprofessionals experimenteert met een corporate blogging, terwijl ruim de helft aangeeft geen concrete plannen in die richting te hebben. Het gebrek aan initiatief wat bloggen betreft, gaat ook gepaard met een gebrek aan blogmonitoring: een ruime meerderheid (58%) houdt op geen enkele manier bij wat over het eigen bedrijf op blogs en fora wordt geschreven.

Kortom: corporate blogging is er nog lang niet. Misschien dat mijn cursus een druppel kan zijn op die grote gloeiende plaat van mensen als Scoble en Wienberger.

Bovenstaande schema’s verschenen in Emerce 80.

Voor meer informatie over corporate blogging verwijs ik graag naar artikelen van BusinessWeek (2005, 2008), GapingVoid (2005) en Frankwatching (2008).

Tags: corporate blogging, cursus, Hogeschool Utrecht, HU, weblog

This entry was posted on Thursday, November 13th, 2008 at 00:04 and is filed under Bloggen. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.